“Leeft hij? Leeft hij echt?” vroeg Stephanie terwijl ze probeerde een glimp op te vangen van de pasgeborene achter de ruggen van de artsen.

“Ja,” antwoordde dokter Hilory Rumez. “Hij leeft. Maar… hij is ongewoon.”

Toen Stephanie en haar man Duke Crudz de kraamafdeling verlieten met twee dochters in hun armen, kon niemand — noch de verloskundige, noch de artsen, noch de moeder zelf — vermoeden dat de bevalling nog niet voorbij was. Er wachtten hen nog weeën… en nog een baby.

Slechts 48 uur na ontslag lag de jonge moeder opnieuw in het ziekenhuis. De reden: plotselinge, hevige weeën en scherpe pijnen. Stephanie dacht dat het om complicaties na de bevalling ging. Maar de pijn werd erger en haar lichaam gedroeg zich alsof er opnieuw een bevalling begon.

Het stadje Maplewood, in New Hampshire, stond nooit bekend om medische wonderen. Hier verliep alles volgens schema: van schoolbellen tot de eerste vorst. En juist op deze gewone plek voltrok zich een van de meest opmerkelijke medische verhalen van de moderne tijd.