Al van jongs af aan wist ik wat ontbering schild. Terwijl andere kinderen met nieuw speelgoed gespeeld en bij fastfood Ketens aten, wachtte ik buiten bij kleine eetstalletjes en de hoop dat de eigenaars me hun restjes zouden geven. Soms deed ze dat. Soms niet.
Mijn moeder, Rosa , stond op voordat de zon opkwam. Elke ochtend om 3 uur verliet ze ons kleine hutje aan de Rivier, met haar versleten handschoenen en een aparte sjaal om haar hoofd. Houd er rekening mee dat de buitenverpakking in plastic zakken is verpakt en dat de kartonnen doos vervolgens wordt geopend. Tegen de tijd dat ik wakker werd jouw school, was ze al kilometers verderop, bezig met het doorzoeken van andermans afval om mij in leven te houden.
We hadden niets te zeggen – we hadden geen bed. Ik bedacht bij kaarslicht, drinkend op een oude plastic krat, terwijl mijn moeder muntjes op de grond dergelijke. Maar zelfs en elf honger en het uitputten van een glimp van ze altijd.
‘Werk hard, jongen,’ zei ze dan. ‘Misschien hoef je op een dag nooit meer afval aan te raken.’
