Mijn vierjarige zoon is verdwenen in een druk winkelcentrum. De politie heeft overal gezocht, maar hij was nergens te vinden.

Twee slopende uren later verscheen er een vrouw die hem in haar armen droeg.

Ik barstte in tranen uit. Ze glimlachte vriendelijk, drukte een haarspeld in mijn hand en fluisterde:

‘Je zult dit ooit nog eens nodig hebben.’ Ik stopte het weg, zonder er verder over na te denken.

Drie weken later zakte de moed me in de schoenen. Diezelfde haarspeld lag weer op mijn aanrecht – terwijl ik hem de avond ervoor nog in een la had opgeborgen.

Ik probeerde het af te schuiven op stress of geheugenverlies, maar de speld voelde… alsof het opzettelijk was gedaan.