Terug in Victoria’s landhuis met uitzicht op de baai voelde Adam zich volkomen misplaatst. Kristallen kroonluchters, marmeren vloeren en muren vol kunst omringden hem. Toen gluurde er een kleine jongen achter de trap vandaan: haar zesjarige zoon Liam.
“Liam,” zei Victoria zachtjes, “dit is Adam… mijn man.”
De jongen klampte zich onzeker aan haar been vast. Adam knielde neer en glimlachte. « Hé, maatje. Maak je geen zorgen, ik ben hier alleen om je moeder te helpen. »
Later die avond keek Victoria toe hoe Adam zijn eerste warme maaltijd in maanden at. « Je hebt nergens om gevraagd, » zei ze zachtjes. « Geld? Een auto? Een huis? »
Adam schudde zijn hoofd. « Ik wil dat allemaal niet. Ik wil gewoon een baan. Laat me verdienen wat ik krijg. »
Ze staarde hem verbaasd aan. In een wereld waar iedereen iets van haar wilde, vroeg hij alleen om waardigheid.
Weken gingen voorbij. Adam begon te werken in de garage van haar bedrijf, waar hij voertuigen en machines repareerde.
Hij was stil, briljant en aardig. Liam raakte aan hem gehecht en lachte meer dan hij in jaren had gedaan.
En Victoria… zij begon hem anders te zien.
Maar toen lekte de waarheid uit. De raad ontdekte dat haar ‘man’ ooit dakloos was geweest. Er volgden bedreigingen – beschuldigingen van fraude, eisen dat ze zou aftreden.
« Ze zullen je ruïneren, » waarschuwde Victoria.
Adam glimlachte bedroefd. « Wat ik nooit heb gehad, kunnen ze niet afpakken. »
Het schandaal barstte los. Krantenkoppen barstten los: « Miljardair trouwt dakloze man om imperium te redden! »
De media lachten haar uit en noemden het een stunt. Die nacht verdween Adam, met alleen een briefje achter:
« Je hebt me een thuis gegeven. Ik zal niet de reden zijn dat jij het jouwe verliest. Bedankt dat je me hebt gezien. »
Toen Victoria het vond, huilde ze dagenlang. Liam vroeg voortdurend naar Adam. Het landhuis, ooit zo statig, voelde nu ondraaglijk leeg aan.
Maar tijdens een persconferentie die haar van de macht moest ontdoen, verraste Victoria iedereen.
