— Ik los je schuld af. Maar één voorwaarde: je doet afstand van je ouderlijk gezag over Tanja. Ik wil haar adopteren.
Bolsjov werd eerst gespannen, maar er flitste hoop in zijn ogen.
— Geen addertje onder het gras, — vervolgde Stepan. — Alleen rechtvaardigheid. Jij komt vrij en begint opnieuw. En Tanja heeft een echt thuis nodig. Zorg. Liefde. Dat kun jij haar niet geven.
— En Lena? — vroeg Pavel. — Komt ze… terug?
— Lena is gevlucht, — antwoordde Gromov hard. — En als je ook maar een greintje om je dochter geeft — teken dan. Anders breng ik haar naar een tehuis. En als jij vrijkomt, word je toch nog achterhaald door je schulden.
Pavel liet zijn hoofd zakken. Zat lang stil. Pakte toen een pen en tekende.
Stepan voelde een jarenlange last van zijn schouders vallen. Nu wist hij waarom hij al die jaren geld had gespaard — niet voor zichzelf. Hij had het betaald met het jeugd van een ander kind, voor die ene hoopvolle toekomst die hij zijn eigen zoon niet had kunnen geven.
Het adoptieproces verliep moeizaam — bureaucratie, papieren, extra “bedankjes”. Het bedrag was flink. Maar Stepan had geen spijt van een cent.
Toen alles officieel was geregeld, verbrak hij de banden met zijn verleden. Hij nam ontslag bij de criminele baas en vond werk als hoofd beveiliging bij een serieuze onderneming. Het salaris was bescheidener dan vroeger, maar eerlijk. Het was genoeg om van te leven.
Enkele maanden later ontmoette Stepan een vrouw genaamd Masja. Ze konden het goed vinden en gingen samenwonen — met z’n drieën. Tanja accepteerde haar nieuwe moeder moeiteloos, alsof ze haar altijd al had gekend. Ze voelde het belangrijkste — liefde.
Juist dat had haar eerder ontbroken.
Toen het meisje voor het eerst naar school ging, trots met haar schooltas op haar rug, stond Stepan naast haar en keek vol trots toe. Hij wist: ze zou opgroeien in een gezin waar ze gewaardeerd werd, waar ze werd verwacht en begrepen.
Want dat is precies wat ieder kind verdient.
