Het huis was nog steeds hetzelfde: oud, met een houtkachel, de geur van melk en een aarden vloer. Maar nu was het warm. ’s Nachts stond opa op om de kleintjes te wiegen. Oma waste, hielp, warmde melk op. En Anna, zodra ze was hersteld, ging aan het werk — groente sorteren op een boerderij. Overdag een dutje, ’s avonds een glimlach voor de kinderen.
Michail belde niet. Niet na een week, niet na een maand. Hij vroeg niet hoe het ging. Niet naar hun namen. Hij maakte geen cent over.
Anna besloot uiteindelijk zelf te bellen. Zijn stem klonk moe en geïrriteerd.
— Serieus? Denk je dat ik niks beters te doen heb? Ik heb zelf al genoeg problemen. Vergeet alimentatie of geld maar.
Ze zweeg. Zuchtte alleen.
Die avond zat ze op het stoepje. Haar moeder kwam naast haar zitten, gaf haar een mok warme melk.
— Mijn oma gebruikte zo’n kruidenzalf in de oorlog. Tegen brandwonden en rimpels. Later verkocht ze het zelfs op de markt — genoeg voor brood voor de kinderen.
Anna glimlachte flauwtjes.
— Denk je dat ik hier een schoonheidsstudio moet openen?
— Probeer het maar. Alles begint ergens.
En ze probeerde het.
Van kruiden naar succes
Diezelfde nacht, terwijl de kinderen sliepen, pakte ze een notitieboekje en schreef het recept op: kamille, munt, Sint-janskruid, wat honing, een lepel olie en — het geheime ingrediënt dat haar moeder haar in een fluistering doorgaf, alsof het magie was.
Ze kookte het. Liet het afkoelen. Smeerde het op haar gezicht — en op dat van haar moeder. De volgende ochtend voelde haar huid glad aan, als die van een baby. Ze grapte erover, maar diep vanbinnen voelde ze voor het eerst in lange tijd weer hoop.
Een week later liet ze een vriendin proberen. Toen nog een. De vraag groeide en Anna begon het masker in potjes te doen en te verkopen op de lokale markt. Daarna — maakte ze een pagina aan op sociale media. Langzaam begonnen bestellingen binnen te komen. Steeds meer.
