De man aan de telefoon stelde zich voor als iemand uit het verleden van mijn moeder, een oud-collega die ik nooit had ontmoet. Zijn stem klonk voorzichtig, bijna eerbiedig.
Hij vertelde me dat ze aan het begin van haar ziekte met een verzoek naar hem toe was gekomen: om iets veilig te bewaren.
Het was geen kwestie van geluk.
Het was geen geheime erfenis.
Het was een kleine rekening die hij in het geheim op mijn naam had geopend, niet als compensatie, maar als blijk van dankbaarheid.
Bij de rekening zat een brief, geschreven in zijn vaste hand, voordat de woorden te moeilijk werden om te bedwingen.
Hij bedankte me. Voor mijn geduld. Voor mijn vriendelijkheid. Voor het feit dat ik ervoor had gekozen te blijven.
Toen besefte ik iets waar ik jaren over had gedaan om te leren:
De herinnering vervaagt, maar de liefde laat haar sporen na.
Wat ik haar gaf, had betekenis.
En uiteindelijk gaf ze me iets terug: geen rijkdom, geen erkenning, maar de rustige zekerheid dat ze de juiste keuze had gemaakt.
En uiteindelijk was dat genoeg.
