Halverwege de vlucht kwam een stewardess even langs. Ze boog zich lichtjes voorover en vroeg kalm: “Mevrouw, zou ik even met u kunnen praten? Gewoon achterin?”
Mijn hart sloeg over. Had ik iets verkeerds gedaan? Had de vader geklaagd? Ik volgde haar door het smalle gangpad, de angst bonkte in mijn borst.
Toen we de kombuis bereikten, draaide ze zich met een geruststellende glimlach naar me toe.
‘Hé,’ zei ze zachtjes. ‘Je hebt niets verkeerd gedaan. Ik wilde dat alleen even zeggen. Je hebt die raamplaats gereserveerd, en het is prima om die te behouden. Mensen vergeten soms dat grenzen stellen je niet onaardig maakt.’
Haar woorden verrasten me. De benauwdheid op mijn borst verdween en een golf van opluchting overspoelde me.
Ze glimlachte opnieuw. “Je zou versteld staan hoeveel mensen zich verontschuldigen voor dingen waarvoor ze zich helemaal niet hoeven te verontschuldigen. Geniet van het uitzicht – je hebt het verdiend.”
Ik bedankte haar, mijn stem nauwelijks hoorbaar. Terwijl ik terugliep naar mijn plaats, besefte ik hoeveel die simpele geruststelling voor me betekende.
Het ging niet meer om een zetel. Het ging om de toestemming om standvastig te blijven – zonder schuldgevoel, zonder excuses.
De lucht tussen ons
Lees verder…
