Grenzen zijn geen belemmeringen voor mededogen; ze zijn bruggen naar evenwicht. Wanneer we overal ja op zeggen, vertellen we onszelf stilletjes dat ons eigen comfort er niet toe doet. Na verloop van tijd ondermijnt die overtuiging niet alleen ons zelfvertrouwen, maar ook onze levensvreugde.
Er schuilt een stille kracht in het weten waar je de grens moet trekken, zelfs als anderen het verkeerd begrijpen. Het gaat niet om koppigheid of ongevoeligheid; het gaat erom de ruimte die je in je eigen leven hebt verdiend te respecteren.
Die vlucht deed me denken aan iets simpels maar diepgaands: de manier waarop we anderen leren ons te respecteren, begint met hoe we onszelf respecteren.
Het uitzicht vanuit het raam
Toen het vliegtuig begon te dalen, stroomde het zonlicht als vloeibaar goud door de wolken. De wereld beneden leek klein en kalm, onaangetast door het lawaai van oordeel of verwachting.
Ik dacht na over hoe vaak ik uit angst ja had gezegd – angst om iemand teleur te stellen, angst om afstandelijk over te komen, angst om op te vallen. En hoe vaak die ja’s me uitgeput hadden achtergelaten.
Voor één keer had ik nee gezegd – en de wereld was niet vergaan.
Sterker nog, het werd stiller. Zachter. Vriendelijker.
Lees verder…
