In Rosa’s armen fluisterde Emma: “Zie je wel, papa… ik zei het toch.”
Daniels vuist bonkte op het bureau. Hij draaide zich om, zijn ogen brandden.
“Ga mijn huis uit.”
Sloane werd bleek. “Je meent het niet.”
“Ik meen het volkomen,” zei hij kalm. “Je komt nooit meer in de buurt van mijn kind.”
“Je zou dat kind – en een schoonmaakster – verkiezen boven mij?!” riep ze uit.
“Ik kies alleen de mensen hier die nog een hart hebben,” zei hij.
Waar het echt om draait:
Woedend griste Sloane zijn tas uit zijn handen. “Hier krijg je spijt van, Daniel!”
‘Het enige waar ik spijt van heb,’ zei hij zachtjes, ‘is dat ik met jou getrouwd ben.’
De deur sloeg dicht. Er viel een stilte.
Daniel knielde naast Rosa en Emma. Het kind klampte zich vast aan het schort alsof het een reddingsboei was.
‘Dank je wel, Rosa,’ zei hij, met tranen in zijn ogen. ‘Je hebt mijn leven gered.’
Rosa schudde haar hoofd. “Het is uw dochtertje, meneer. Ik heb alleen maar gedaan wat iedereen met een hart zou hebben gedaan.”
Emma stak haar kleine handje uit en legde het op dat van hen. “Kunnen we voor altijd zo blijven?” fluisterde ze.
Daniel kuste haar op haar voorhoofd. “Voor altijd, mijn liefste. Dat beloof ik je.”
Op dat moment begreep hij het eindelijk: ware rijkdom wordt niet gemeten aan materiële bezittingen of invloed, maar aan liefde, moed en aan mensen die nooit wegkijken als iemand hulp nodig heeft.
Gerelateerde artikelen:
‘Hij is niet mijn zoon,’ zei de miljonair koud, terwijl hij zijn vrouw vroeg te vertrekken – maar hij had geen idee wat er op het punt stond te gebeuren.
Een klein meisje op blote voeten barst in tranen uit.
