— Verhuis ze maar. Je bent jong, gezond, je hebt armen en benen.
Ik slikte mijn zucht in. Aan haar wennen is onmogelijk. Al leven Andrej en ik al tien jaar samen, elke keer dat ze langskomt is het een kleine orkaan.
Uitbreidende plannen
Ik hoopte nog even dat ze misschien maar een paar dagen bleef. Maar die hoop stierf zodra ze haar tas opende.
— Kijk, Masjenka. Ik heb iedereen al geïnformeerd: deze datsja wordt voortaan mijn vakantiebasis. Mensen hebben frisse lucht nodig, ontspanning. En jij zit hier maar alleen, als een kat in de zon.
Ik bleef verstijfd staan met een schaal aardbeien in mijn handen.
— Iedereen wie…?
— Tante Valja komt morgen met haar kleinkinderen. Daarna volgen mijn neven uit Saratov. In het weekend komen de petekinderen met hun kinderen. En neem ook even hun hond, je vindt dat toch niet erg?
— Maar er zijn maar drie slaapkamers! — mijn stem trilde.
— Maakt niet uit, we zetten overal veldbedden neer. We zijn geen aristocraten, toch?
Ze lachte en ging het tuinperceel inspecteren, terwijl ze de kromme bedjes en de “zielige” radijsjes bekritiseerde. Ik stond daar op de veranda en wist: het was voorbij. Drie maanden van stilte en inspiratie werden nu drie maanden in het vakantiekamp van Galina Petrovna.
De invasie van de familie
De volgende ochtend werd ik wakker van iemand die met zijn voeten op de deur bonkte. Op de stoep stond tante Valja — een kopie van mijn schoonmoeder, maar dan groter en met een nog onvriendelijker blik. Achter haar doken drie overactieve pubers op en een gigantische zak chips.
— Och Masjenka, waarom blijf je daar staan? Laat ons binnen! — riep tante Valja, terwijl ze zichzelf én haar kleinkinderen naar binnen duwde.
De pubers namen razendsnel bezit van de veranda, zetten de muziek zo hard dat de ramen trilden, en begonnen elkaar luidkeels uit te schelden. Ik probeerde nog te zeggen dat ik thuis werkte. Tante Valja gaf me een klap op mijn schouder en lachte:
— Zoek een echte baan, Masja! Wat zit je toch altijd achter dat computertje?
Dat mijn boek bijna af was, durfde ik niet eens te zeggen. Ze zouden het toch niet begrijpen.
Het escalerende chaos
Tegen lunchtijd arriveerden de familieleden uit Saratov — vijf volwassenen, twee kinderen en een enorme harige hond genaamd Rex. Het eerste wat Rex deed, was mijn keurig aangelegde tomatenbedden ondergraven en waarschijnlijk in het geheim de bessenstruiken markeren. Toen ik voorzichtig probeerde te protesteren, kreeg ik te horen:
— Wees niet zo gierig, Masjenka! De hond moet toch ook kunnen spelen?
