Mijn hele leven veranderde in een oogwenk. Aanvankelijk was ik erg bang en herbeleefde ik die vreselijke ervaring.
Tijdens mijn tweede nacht wakker in het ziekenhuis werden angst en zorgen als een wervelwind door mijn hoofd gejaagd, intens en chaotisch als een woedende menigte. Toen besefte ik dat ik moest doorzetten als ik dit tot een goed einde wilde brengen.
Toen herinnerde ik me de reis. Sinds vorig jaar spaar ik zorgvuldig om onze 25e huwelijksverjaardag met Jeff op de Malediven te kunnen vieren.
Een eiland op de Malediven | Bron: Pexels
Een jaar lang droomde ik van wit zand tussen mijn tenen en snorkelen in de kristalheldere oceaan.
Dat kunnen we nu nooit doen, niet nu ik in het ziekenhuis lig, maar misschien als ik weer beter ben…
Ik moest me ergens aan vastklampen, aan iets moois dat voor me lag, en op dat moment besloot ik dat dat de reis naar de Malediven moest zijn.
Ik wilde glimlachen om het idee, maar slechts één kant van mijn mond reageerde.
Een nadenkende vrouw in een ziekenhuisbed | Bron: Midjourney
Toen mijn telefoon op de derde dag van mijn ziekenhuisverblijf op het nachtkastje rinkelde, moest ik me echt concentreren om op te nemen. Jeffs gezicht verscheen op het scherm en ondanks alles voelde ik een golf van opluchting.
‘Hallo,’ zei ik, het woord galmde nog na in mijn mond.
‘Schat, over die reis…’ Haar stem klonk precies hetzelfde als toen ze me vertelde dat haar tweede bedrijf was mislukt.
Een vrouw met een mobiele telefoon in haar hand | Bron: Midjourney
“Ja, we moeten het afzeggen,” zei ik langzaam, in een poging dapper te klinken. “Voorlopig dan. We gaan wel als ik me beter voel.”
Hij aarzelde, en in die stilte hoorde ik alles.
“Het uitstellen van de reis kost bijna net zoveel als de reis zelf. Dus… ik heb het aan mijn broer voorgesteld. We zijn nu op het vliegveld. Het zou zonde zijn om dat geld te verspillen.”
De verbinding werd verbroken voordat ik kon opnemen.
