Op de dag dat ik eindelijk uit het ziekenhuis kwam, trof Jeff bij thuiskomst van zijn werk een slotenmaker aan die de sloten van de voordeur aan het vervangen was, en een deurwaarder die hem met een dikke envelop op de stoep stond op te wachten.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij, met een blozend gezicht, terwijl hij naar me toe rende, waar ik op de veranda zat.
‘Renovaties,’ zei ik, mijn spraak bijna weer normaal. ‘Van verschillende soorten.’
Een vrouw die iemand intens aankijkt | Bron: Midjourney
De deurwaarder stapte vervolgens naar voren en liet Jeff de scheidingspapieren ondertekenen. Bewijs van zijn ontrouw was in kleur bijgevoegd. De enveloppe bevatte ook de uitzettingsbevel.
Ze schreeuwde. Ze huilde. Ze smeekte.
‘Marie, alsjeblieft. Dit is waanzinnig,’ smeekte hij, terwijl hij knielde. ‘We kunnen dit oplossen!’
‘Hoe heb je onze jubileumreis georganiseerd?’ vroeg ik hem kalm.
Een vrouw fronst terwijl ze naar iemand kijkt | Bron: Midjourney
“Het spijt me! Ik was boos. Ik kon niet helder nadenken.”
‘Welnu,’ zei ik, terwijl ik langzaam opstond, ‘dat ben ik.’
Ik gaf hem nog één laatste envelop.
‘Wat is er?’ vroeg hij, met een plotseling achterdochtige toon in zijn stem.
‘Een geschenk,’ zei ik.
