“Je was briljant,” zei hij.
“Ik meen elk woord,” antwoordde ze. “Wij hebben het gedaan.”
“Nee,” zei hij zacht. “Jullie deden het.”
Een jaar later zat Laura weer naast Gregory—ditmaal in een andere rechtszaal.
Ze was zeventien, droeg een marineblauw pak en keek toe hoe hij een gepassioneerd pleidooi hield voor een jonge vrouw die uit haar huis dreigde te worden gezet.
Toen de zitting voorbij was, keek Gregory haar aan. “Wat vond je ervan?”
“Ik denk dat ik dit voor altijd wil doen,” zei Laura. “Mensen helpen. Net zoals jij.”
Hij glimlachte, trots in zijn ogen. “Dan word je geweldig.”
Die portemonnee, ooit verloren en teruggegeven, was meer geweest dan een verzameling geld en kaarten.
Het was een keerpunt.
Een kleine daad van eerlijkheid die door twee levens weerklonk—en ze voor altijd veranderde.
En het begon allemaal met de simpele beslissing van een kind om het juiste te doen.
