— Alleen als jij het goedvindt. Ik verlang niets anders — alleen een kans om bij jullie te zijn. Niet als echtgenoot, maar als mens. Die over jullie waakt. Elke dag. Met respect. Zonder recht op fouten — maar met geloof.
Léna antwoordde niet meteen. Ze liep naar haar zoontje, pakte zijn hand. En toen — reikte ze haar hand uit naar Kirill.
— Laten we het proberen. Maar niet “opnieuw”, wel anders. Echt.
Kirill knikte. En voor het eerst in lange tijd — huilde hij. Stilletjes, zonder zijn gezicht te verbergen. Want naast hem stond iemand die hem ooit al vergeven had. Maar pas terugkwam toen hij iemand werd van wie Léna werkelijk kon houden.
Later, terwijl ze met z’n drieën door het park wandelden, dacht Léna:
soms geeft het lot je een tweede kans. Maar alleen aan wie de eenzaamheid, de zelfreflectie en de groei heeft doorgemaakt.
Liefde is geen wonder. Het is een keuze. Elke dag opnieuw.
En zij had haar keuze al gemaakt.
