Het leven gaat snel. Mensen komen en gaan, vaak haasten ze zich van de ene plek naar de andere en laten ze achter wat ze niet meer nodig hebben. Maar kleine gebaren van vriendelijkheid blijven bestaan. Ze verzachten ruwe kantjes, verlichten teleurstellingen en herstellen soms een beetje vertrouwen waarvan iemand zich niet eens bewust was dat hij het kwijt was.

Ik heb niets tastbaars bereikt met het schoonmaken van dat kleine appartement.
Maar ik heb wel iets achtergelaten: een gevoel van respect, een moment van vriendelijkheid, een herinnering dat de manier waarop we met de wereld omgaan ertoe doet.

En in ruil daarvoor bracht ik iets even waardevols mee: het besef dat zelfs de eenvoudigste gebaren verder kunnen reiken dan we ons kunnen voorstellen.

Soms blijft de goedheid die we achterlaten onopgemerkt, totdat iemand belt om te zeggen dat ze het gevoeld hebben.