Ze liet de tas bij het hek staan en haastte zich naar het huis, waar luide discodreunen klonken. Haar boosheid en teleurstelling groeiden — vanavond zou ze eindelijk alles eruit gooien wat zich had opgestapeld.
Binnen bleek er een echt feest aan de gang! De muziek denderde door de kamer, de ramen trilden. Op tafel lagen hapjes en klaargemaakt eten — dat wat Nika van tevoren had bereid, juist om het ’s avonds rustig te hebben. En Tolja, totaal ongeïnteresseerd in haar aanwezigheid, danste met een vrouw die duidelijk te veel had gedronken en uitdagend gekleed was.
Zonder iets te zeggen liep Nika de kamer door en zette de muziek uit.
Tolja richtte langzaam zijn benevelde blik op haar:
— “Wat doe je nou?” vroeg hij met dubbele tong, terwijl hij wankelde.
— “Dat zou ik jou moeten vragen! Wat gebeurt hier? Wie is die vrouw?”
De vrouw danste gewoon door, alsof er niets aan de hand was.
— “Nou en?” snoof Tolja. “Ik kwam een oude klasgenote tegen, dus dat hebben we gevierd. Mag ik me niet ontspannen in mijn eigen huis?”
— “Als ik me goed herinner, heb je zelf gezegd dat dit mijn huis is en dat jij er niets mee te maken hebt. Dus vertrek nu meteen, neem je gast mee en dan praten we verder!”
— “Ik ga nergens heen!” probeerde Tolja rechtop te staan, maar hij wankelde.
Nika voelde alleen nog maar afkeer. Voor haar was hij al lang geen man meer. Hij was geen steun, alleen maar een blok aan haar been. Alleen bij hem blijven uit angst voor eenzaamheid? Echt niet!
Vastberaden pakte ze de vrouw bij de arm en leidde haar tot buiten de poort:
— “Het is tijd om te gaan!”
Daarna keerde ze terug naar binnen:
— “Moet ik jóu ook buitenzetten, of ga je zelf?”
