“Verlaat me niet, John… Je bent net als je vader. Ga niet weg.”
Grace was sprakeloos. De volgende ochtend brak haar stem toen ze haar man ermee confronteerde.
“Ik heb je gisteravond gezien, Ethan. Vertel me alsjeblieft de waarheid.”
Ethan zweeg even en zei toen zachtjes:
“Het trauma van mijn moeder zit diep. Mijn vader is niet door een ongeluk om het leven gekomen, zoals iedereen denkt… Hij heeft zelfmoord gepleegd.”
Grace verstijfde. “Hij was de CEO van een groot bedrijf en betrokken bij een corruptieschandaal. Mama heeft hem gevonden. Sindsdien wordt ze achtervolgd door die nacht, die ze steeds opnieuw beleeft. Soms verwisselt ze me met hem. De artsen zeiden dat mijn aanwezigheid haar kalmeerde. Ik kon haar niet in de steek laten, Grace.”
De tranen stroomden over Grace’s gezicht.
Vanaf die dag bracht Grace haar ochtenden door met mevrouw Turner: ze zetten thee, praatten over bloemen en buren, en hielpen haar om weer in het nu te leven.
Op een middag vroeg mevrouw Turner plotseling: “Bent u de vrouw van Ethan?”
Grace knikte.
“Vergeef me, mijn liefste… Ik heb je pijn gedaan.”
Grace huilde en omhelsde haar. Voor het eerst voelde ze een echte verbondenheid.
vervolg op de volgende pagina
