Soms zijn degenen die het meest kwetsbaar lijken, juist de sterksten. Camille is daar een ontroerend voorbeeld van. Een liefdevolle, discrete moeder, ze gaf alles… tot de dag dat haar eigen zoon haar de rug toekeerde. Maar wat hij niet wist, was dat ze een geheim met zich meedroeg dat alles kon veranderen.
Een deur die sluit… en een waardigheid die blijft bestaan.
Dus toen Hugo – haar enige zoon – haar koudweg vertelde dat ze niet langer bij hem kon blijven, schreeuwde ze niet. Ze huilde niet. Ze pakte gewoon haar koffer en stapte de drempel over. Een stille scène, maar wel een die een diepe indruk achterlaat .
