— Anton. Kom hier, — zei ze zacht, maar zo dat er een rilling over zijn rug liep. — Kijk hiernaar. Je moeder denkt dat ze het recht heeft mijn spullen aan te raken en orde te scheppen op mijn werkplek. Dat moet stoppen. Vandaag nog.
De stilte die volgde op Lena’s woorden was dik en tastbaar. Ze vulde de hele ruimte, drukte zich in zijn oren, deed zijn hart stoppen en vervolgens zwaar en dof kloppen. Hij stond tussen twee vrouwen, als tussen hamer en aambeeld, en voelde hoe hij door die druk werd geklemd en platgedrukt. Lena’s blik, staalhard en direct, eiste een antwoord. De blik van zijn moeder, die hij rugwaarts voelde, zat vol rechtvaardige verwachting.
— Len, nou… — begon hij, en dat geluid, zielig en hulpeloos, was erger dan een schreeuw. — Laten we dit niet zo doen… Mam wilde toch alleen maar helpen. Ze bedoelde het niet slecht…
Dat was precies wat hij niet had mogen zeggen. Het was verraad, verpakt in de vorm van vredestichten. In Lena’s ogen doofde iets volledig. Geen vonk van woede, maar het laatste warme restant van hoop. Ze begreep alles. Maar ze liet hem uitspreken.
— Helpen? — mengde Svetlana Andrejevna zich, terwijl ze een stap naar voren zette. Ze trad triomfantelijk uit de schaduw, voelend dat haar zoon al aan haar kant stond. — Ik wilde niet helpen, Anton! Ik wilde orde! Orde in het huis van mijn zoon! Ik kan niet aanzien hoe jouw huis verandert in een doorgangsplaats, terwijl jouw vrouw zich gedraagt alsof jij niets bent!
Ze draaide zich naar hem, haar stem klonk helder van triomferende gelijkheid.
— Dus zo is het, zoonlief. Ik denk dat het tijd is om een beslissing te nemen. Dit is jouw huis. En jij moet bepalen wie hier de baas is. Ofwel jouw moeder, die je alleen het beste en respect wenst. Ofwel… zij, — de schoonmoeder gebaarde vaag in de richting van Lena, alsof ze het niet eens waard was om bij naam genoemd te worden. — Die het niets kan schelen wat jij, ik of de familie wil. Kies, Anton.
Het was een ultimatum. Rechtstreeks, meedogenloos en definitief. Ze had Anton in de hoek gedreven waar geen uitweg meer was. Hij keek naar Lena. In haar ogen zocht hij hulp, een aanwijzing, misschien zelfs een hint van compromis. Maar daar was niets. Alleen leegte en koude afwachting van het vonnis. Hij richtte zijn blik op zijn moeder. Haar gezicht was hard als steen. Ze verwachtte bevestiging van haar gezag van hem. En hij brak. Hij liet zijn hoofd zakken en mompelde, naar de grond kijkend:
— Mam, stop alsjeblieft… Lena, hou nog even vol, het is toch…
Hij maakte zijn zin niet af. Lena hief haar hand en stopte hem.
— Niet nodig, Anton. Ik heb alles begrepen.
