‘Gaat het?’
‘Nu wel,’ antwoordde hij zacht. ‘Ik moest het gewoon begrijpen.’
Thuisgekomen zocht hij zijn ouders op. Ze luisterden in stilte, zonder hem te onderbreken. Daarna omhelsden ze hem.
‘Het spijt ons,’ fluisterde zijn moeder. ‘We dachten dat dit het beste was.’
‘Dank jullie,’ zei hij. ‘Ik weet dat het niet makkelijk was.’
Die nacht ging Elliot in zijn eigen bed liggen. Het plafond was hetzelfde gebleven. Maar alles om hem heen voelde nu anders.
Een paar weken later keerde hij terug naar het meer. Niet om er te wonen, maar om het te herstellen. In het huis werd een Centrum voor Klimaat- en Historisch Onderzoek geopend. Kinderen renden door de gangen, buren kwamen op bezoek met glimlachen. Het huis was niet langer een schuilplaats voor geheimen en geesten. Het was weer een plaats van leven geworden.
