— Dat kan niet… Ik heb toch al gebaard? — fluisterde Stephanie geschokt.
Maar de metingen bevestigden het: er zat nog een baby in haar lichaam. Hoe was dit mogelijk? Waarom had niemand hem gezien tijdens de echo’s of bij de bevalling? Niemand had een verklaring.
Na drie uur pijnlijke weeën beviel Stephanie opnieuw. Een jongetje werd geboren. En dit was niet zomaar een derde kind — dit was een wonder.
De medische staf verstijfde. Er viel een stilte in de kamer, onderbroken door de krachtige kreet van de pasgeborene. Daarna begon de chaos: drukte, telefoontjes, tranen van de vader, en de ongelovige blik van Stephanie, die het nauwelijks kon bevatten.
Ze noemden hem Nicholas. Hij woog 6,4 kilo — bijna drie keer zoveel als zijn zussen. Ter vergelijking: bij een drieling ligt het geboortegewicht gemiddeld tussen 1,3 en 2,3 kilo. Zo’n zwaar kind als deel van een drieling is een waar medisch fenomeen.
Een nachtzuster maakte die avond een foto die meteen de wereld schokte: Nicholas leek op een baby van drie maanden in vergelijking met zijn piepkleine zussen. Die foto bracht het hele verhaal van de familie Crudz aan het rollen.
De volgende ochtend stonden de journalisten al voor de deur van het ziekenhuis. Lokale en nationale verslaggevers wilden alles weten over de “reusachtige baby”. Sommigen noemden het een wonder, anderen een teken van boven. Er waren zelfs religieuze groepen die beweerden dat de baby een “voorteken van onheil” was, en opriepen om hem te mijden.
De familie stond ineens midden in de belangstelling.
Al snel werd bekend dat Duke werkloos was en dat hun woonruimte volstrekt ongeschikt was voor drie kinderen — zeker als één van hen abnormaal groot was. Een activist startte een inzamelingsactie. Binnen drie dagen werd er meer dan 50.000 dollar opgehaald.
De overheid nam de familie op in een huisvestingsprogramma. De bouw van een nieuw huis begon: verstevigde vloeren, brede deuropeningen, meubels met afwijkende maten — alles afgestemd op de verwachte groei en bouw van Nicholas.
