Dus bedacht ik een plan. Ik kondigde aan dat ik een week naar het huis van mijn zus zou gaan. Mijn zoon en schoondochter toonden een nauwelijks verholen enthousiasme. Te enthousiast.
De volgende dag pakte ik mijn koffer voor hen in, riep mijn zus hardop en liet Robert me toen naar het station rijden. Maar ik nam geen bussen. Ik wachtte tot hij weg was, daarna ging ik naar het huis van Mozes, mijn buurman aan de overkant.
Vanuit zijn raam kon je de ingang van mijn huis perfect zien.
Wat we de dagen erna zagen, bevestigde mijn grootste angsten. Elke avond kwamen er vreemden met koffers. Audrey verdiende geld. De lichten gingen aan in alle kamers, inclusief degene waarvan ze zeiden dat die onbruikbaar was.
Mijn huis was een geheime herberg geworden.
Maar dat was nog maar het begin.
Op een avond vertelde Moses me dat hij Audrey een man met een aktetas zag ontmoeten, pratend over « documenten, » « medische evaluaties » en « verzorgingstehuizen. » Hij zei tegen me: « Wacht tot middernacht op vrijdag. »
Op vrijdagavond was het huis vol: elf vreemden verbleven onder mijn dak. Precies om middernacht liep Audrey via de achterdeur naar buiten met een onbekende man. Ze gingen naar het oude tuinhuisje.
Ze onderzochten papieren. Dikke dossiers. Toen de man die bij het steegje vertrok.
De volgende ochtend, gebruikmakend van Audrey’s afwezigheid, ging ik dit schuilkelder binnen. Binnenin ontdekte ik een metalen doos met duizenden dollars contant… en documenten.
Huurcontracten ondertekend op naam van mijn zoon. Een psychologische evaluatie in mijn naam, die een « cognitieve achteruitgang » oproept. Een offerte voor een gespecialiseerd bejaardentehuis. En bovenal, een algemene volmacht die klaar is om te worden ondertekend.
Ernaast ligt een handgeschreven briefje van Audrey: « De dokter kan een mild kalmeringsmiddel toedienen. Handtekening verkregen in een staat van verwarring. »
Ze waren van plan mij te verdoven, mij ongeschikt te laten verklaren, in een inrichting te plaatsen en wettelijk mijn huis over te nemen.
