Ik heb het land van grootmoeder verkaveld, de helft verkocht aan investeerders die hier een recreatiecentrum wilden bouwen, en met de opbrengst dit huis gebouwd en een bedrijf gestart.”
“Wat voor bedrijf?”, vroeg Wladimir Timofejevitsj verbijsterd.
“Plattelandstoerisme en biologische producten. Angela’s grootmoeder kende de geneeskrachtige planten uit de streek door en door. Angela had voor we elkaar leerden kennen aan de universiteit, kruidengeneeskunde gestudeerd.
We hebben haar traditionele kennis gecombineerd met onze diploma’s – het mijne in financiën, het hare in biologie. Nu hebben we een lijn van natuurcosmetica die in heel Europa verkocht wordt.”
Artjom liet zijn vader de bedrijfsresultaten op zijn laptop zien – zelfs voor iemand met de hoge standaarden van Wladimir Timofejevitsj waren ze indrukwekkend.
“Maar waarom heb je me niets laten weten? Waarom heb je me nooit iets verteld?”
Artjom keek zijn vader lang aan. “Omdat jij bij onze laatste ontmoeting zei dat je geen kleinkinderen van een ‘kolchozboerendochter’ wilde. Jij hebt ervoor gekozen geen deel van ons leven te zijn. Wij hebben jouw beslissing gerespecteerd.”
Wladimir Timofejevitsj voelde hoe de schaamte hem overviel. “En jij bent zonder mijn hulp verdergekomen…”
“Ja, we zijn erdoorheen gekomen. Maar dat betekent niet dat het niet moeilijk was. Of dat we jouw morele steun – al was het niet de materiële – niet hadden nodig gehad.”
