— Je zus? — Jelena lachte bitter. — Diezelfde die me net vertelde dat ik moest scheiden en oprotten? Maksim, je bent volledig je verstand kwijtgeraakt.
Ze bleef zijn spullen methodisch in een tas gooien. Maksim liep wanhopig rond.
— Jelena, alsjeblieft! Dit is toch mijn enige familie!
— En ik dan? — Jelena draaide zich langzaam naar hem. — Tijdelijke huurster? Een toevallige passagier?
— Jij bent mijn geliefde vrouw…
— Was mijn vrouw. Ruim nu je spullen uit mijn huis en neem je “familie” mee.
— Uit jouw huis? — Maksim probeerde spottend te glimlachen. — We wonen hier toch al drie jaar samen!
— Jij slaapt hier alleen en eet. Het appartement is van mijn moeder. En dus ook van mij. Juridisch is alles correct.
Maksim werd blauwachtig bleek. Hij begreep maar al te goed dat Jelena juridisch volledig gelijk had.
— Jelena, ik zal me verbeteren, ik beloof het oprecht…
— Te laat voor mooie beloften.
Jelena sleepte met moeite de zware tas naar de hal en zwaaide de voordeur wijd open.
— Weg. Beiden. En snel.
— Hoe durf je… — gilde Svetlana.
— Precies, ik durf. En het blijkt nog makkelijk ook, — antwoordde Jelena kalm. — En nu oprotten, voordat ik de politie bel voor overtreding van privé-eigendom.
Maksim sliep drie dagen bij zijn vriend Sergej, en belde elke dag Jelena. Ze nam niet op. Op de vierde dag besloot hij naar huis te gaan.
De deur deed de buurvrouw tante Galja open.
— Maksim, wat doe jij hier? Jelena is bij de burgerlijke stand, ze heeft de scheiding aangevraagd.
— Wat? — Maksim leunde tegen de muur. — Wanneer?
— Gisteren ochtend. Ze zei dat ze het zat was om met een bedrieger te leven. Ze is moe van je streken, blijkbaar.
— Kom op tante Galja, het is niet zo simpel…
— Eenvoudig was juist je val, — schudde de vrouw haar hoofd. — Slim meisje, jouw Jelena. Vroeg of laat moest ze wakker worden.
