„…Ik kan niet meer, Sweta! Mijn vrouw leeft al op alleen pasta, en jij eist nog meer geld!” — mompelde Maksim tegen zijn zus.

— Geweldig, — knikte Elena. — Werk maar lekker. Alleen ver weg van mij.

— Maar we waren gelukkig!

— Jij was gelukkig, — corrigeerde Elena. — En ik was een dwaas. Maar dat is te herstellen.

— Elena, alsjeblieft! Geef me een kans!

— Kans? — Elena zwaaide met de hark. — Jouw kans eindigde toen je voor je zus koos. Ga weg, Maksim. Onmiddellijk.

Maksim sprong terug en rende naar het hekje.

— Elena, denk na! — schreeuwde hij terwijl hij weg rende. — We kunnen alles goedmaken!

— Ik heb het al goedgemaakt, — riep Elena hem na. — Ik ben van je gescheiden!

Het hekje viel dicht. Elena volgde hem met haar ogen en lachte.

— Wat een circus, — zei Nikolaj terwijl hij het huis uit liep. — Heeft hij lang voor het raam gestaan?

— Tien minuten of zo, — antwoordde Elena. — Waarschijnlijk durfde hij pas te komen. Waarschijnlijk dacht hij na over welke woorden hij moest kiezen.

— En woorden waren niet eens nodig, — glimlachte Nikolaj. — De hark sprak boekdelen.

Vanachter de hoek van het huis verscheen Marina, nauwelijks haar lach in de hand houdend.

— Ik kon het niet houden! — snikte ze van het lachen. — Hoe hij wegrende van die harken! Net in een film!