Ik knikte, huilend van opluchting. We omhelsden elkaar, en voor het eerst in lange tijd kon ik weer ademhalen.
Andrej verdween niet uit ons leven. Hij begon Artyom vaker te zien, maar accepteerde dat Igor zijn echte vader bleef in het dagelijks leven. We spraken af dat we Artyom de waarheid zouden vertellen als hij er klaar voor was. Tot die tijd bouwden we ons leven zoals het nu was.
Vandaag kijk ik hoe mijn zoon in de zandbak speelt, en voor het eerst in jaren voel ik rust. De waarheid deed pijn, maar ze heeft me bevrijd. Ik hoef me niet meer te verstoppen. Ik ben niet meer bang. Igor is bij me. Andrej is deel van ons verleden. En Artyom groeit op in liefde.
Ik weet niet wat de toekomst brengt. Misschien komen er vragen. Misschien nieuwe beproevingen. Maar ik wil niet meer leven in een leugen. Ik heb gekozen voor eerlijkheid. En die keuze gaf me de kans om opnieuw te beginnen.
