Ik bleef lang naar de deuropening staren nadat ze hem hadden meegenomen. De spuit op de grond. De echo van zijn woorden.

Cole knielde naast mijn bed. « Emily, » zei hij zachtjes, « we staan dichter bij elkaar dan hij denkt. Die spuit bewijst opzet. Zijn connectie met Aaron bewijst motief. En zijn paniek toen hij werd aangehouden bewijst één ding— »

Ik keek hem trillend aan.

‘Hij heeft Lily niet meegenomen,’ zei Cole. ‘Hij is slechts de boodschapper. Dat betekent dat degene die haar wel heeft, bang is. Bang genoeg om iemand te sturen om je het zwijgen op te leggen voordat we de waarheid boven tafel krijgen.’

Ik slikte moeilijk. « En wat gebeurt er nu? »

‘We vinden uw dochter,’ zei hij kortaf. ‘Maar we doen het slim. In stilte. Zonder betrokkenheid van de familie. Geen publieke waarschuwingen. Wie haar ook heeft meegenomen, houdt de situatie in de gaten.’

Ik sloot mijn ogen en liet de tranen langs mijn slapen glijden.

‘Emily,’ zei hij zachtjes, ‘kijk me aan.’

Ja, dat heb ik gedaan.

“We gaan haar mee naar huis nemen.”

Zijn stem was niet geruststellend. Hij was niet zacht. Hij klonk krachtiger – vastberaden, zeker, onwankelbaar. En voor het eerst sinds ik wakker werd op de IC, voelde ik iets anders dan angst.

Ik voelde vastberadenheid.

Ik knikte langzaam. « Vertel me wat je van me nodig hebt. »

Cole haalde diep adem. « Alles begint met het laatste wat Aaron voor je verborgen hield. Het ene geheim dat hij meer dan wat dan ook beschermde. »

Ik boog me voorover. « En wat is dat? »

“De identiteit van de persoon voor wie hij het meest bang was.”

Hij opende een nieuw bestand.

Hij liet me een gezicht zien.

En alles in mij werd ijskoud.

Een gezicht dat ik herkende.

Een gezicht dat ik vertrouwde.

Dit was nog niet voorbij.

Het was nog maar het begin.