Toen hij me op mijn voeten zette, was Tamara Ivanovna al weer bij zinnen. Haar gezicht kreeg een hooghartige uitdrukking.
— “Nou goed dan,” siste ze. “Gelukkig. Maar nu jullie zo veel geld hebben, moeten de problemen van de familie worden opgelost. Voor de auto van vader, de hypotheek van Lenka…”
Ik trok me terug van Igor. Mijn kalmte vervloog, plaatsmakend voor een ijzige vastberadenheid.
— “Nee.”
— “Wat bedoel je met ‘nee’?” stamelde mijn schoonmoeder.
— “Geen auto’s en geen hypotheken. Dit is mijn geld. Ik heb het zelf verdiend, met mijn eigen harde werk. En ik bepaal wat ik ermee doe.”
— “Hoe durf je!” gilde ze. “Het is toch ook Igors geld! Hij is je man!”
— “Mama, hou je mond,” zei Igor plotseling beslist. “Dit is Anja’s geld. Zij heeft het verdiend. En ik ben trots op haar.”
Hij draaide zich naar mij om.
— “Dit is jouw huis. Jouw regels.”
Ik keek naar Tamara Ivanovna. Voor het eerst in mijn leven had ik geen angst voor haar. Ik zag geen meedogenloze manipulator meer, maar gewoon een ongelukkige, jaloerse vrouw.
— “Ik denk dat het tijd is om te gaan, Tamara Ivanovna,” zei ik rustig. “Mijn man en ik moeten ons housewarmingfeest vieren.”
Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar toen ze mijn blik ontmoette en zag dat Igor naast me stond, kneep ze haar lippen op elkaar en zweeg.
Ze greep haar jas, wierp een blik vol ongefilterde haat op mij en stormde naar buiten, waarbij ze de deur hard dichtsloeg.
Igor draaide de deur op slot, keek naar mij en glimlachte opnieuw.
— “Nou, huisvrouw? Geef je me een rondleiding door je domein?”
Ik lachte, en voor het eerst in lange jaren was het een lach van absolute, onbezwaarde gelukzaligheid.
