Voor de gasten was Camila nog steeds de perfecte bruid: elegant, sereen, een witte figuur omlijst door gouden lichten. Maar vanbinnen was ze niet langer dezelfde vrouw die, nog maar enkele minuten geleden, op het punt stond een sprookje te beleven.
Rafael wachtte op haar met een geoefende glimlach. Camila hield zijn blik een seconde langer vast dan normaal. Voor het eerst zag ze geen toekomstige echtgenoot: ze zag een man die graag een zakelijke deal wilde sluiten.
Haar vader, Eduardo Acevedo, bood haar zijn arm aan. Hij was 58 jaar oud en bezat die mengeling van trots en tederheid van iemand die alles vanaf de grond had opgebouwd: een logistiek bedrijf dat in heel West-Mexico werd gerespecteerd. Toen hij haar arm pakte, fluisterde hij emotioneel:
« Dochter… Dit is een van de gelukkigste dagen van mijn leven. »
Camila glimlachte, haar uitdrukking ongebroken.
« Ik ook, pap », zei ik met een stem die niets verried.
Het was niet het moment om het hart te breken van de man die het meest om haar had gegeven. Nog niet.
De ceremonie verliep als een toneelstuk dat Camila al uit haar hoofd kende. De woorden van de ambtenaar klonken ironisch: toewijding, waarheid, respect. Rafael reageerde op de geloften met onberispelijk zelfvertrouwen, alsof iemand een contract tekent. Hij was een goede acteur. Te goed.
Toen Camila aan de beurt was, viel er een emotionele stilte. Ze sprak voorzichtig:
« Ik beloof met je mee te lopen… met eerlijkheid. Ik beloof te kiezen wat juist is… zelfs als het moeilijk is. »
Ze loog niet. Ze liet de zinnen gewoon open, klaar om een andere betekenis te krijgen wanneer het zover was.
Terwijl ze ringen uitwisselden, voelde Camila het gewicht van het gebaar. Het was niet « voor altijd. » Het was een sleutel. En ze lette op wie het wilde gebruiken.
Na de gebruikelijke kus barstte er applaus los. Witte bloemblaadjes, mobiele telefoons hoog gehouden, gefeliciteerd. « Wat een perfect stel! » herhaalden ze.
Tijdens de foto’s boog Rafael zich naar haar toe en fluisterde tevreden:
« Alles gaat beter dan ik had gedacht. »
Camila knikte.
