« Camila… » zei Marina zacht: « vorig jaar was hij verloofd met een meisje in Aguascalientes. De bruiloft was enkele dagen eerder afgelast. Hij verdween daarna. Net als nu: hij benadert rijke families, wint hun vertrouwen, en als ze erachter komen… hij rent weg. »
Camila voelde een rilling over haar rug lopen. Zij was geen uitzondering. Zij was het volgende slachtoffer.
Die nacht liep Rafael door het huis alsof hij er altijd had gehoren. Maar zijn mobiele telefoon trilde constant. Hij ging de gang in om op te nemen, verlaagde zijn stem en liep heen en weer.
Het was geen « pasgetrouwde stress. » Het was angst.
Marina bevestigde haar vermoeden: sommige schuldeisers waren geen banken. Het waren mensen die niet geduldig onderhandelden.
Camila ging met pijnlijke helderheid naar bed: het ging niet alleen om emotioneel of financieel verraad. Er was echt risico voor haar familie.
Vanaf dat moment werd Camila actrice… Maar een gevaarlijke: het soort dat doelgericht handelt.
Voor Rafael was zij de begripvolle vrouw. Ze luisterde naar hem, gaf hem bevestiging, liet hem zich machtig voelen. En terwijl hij ontspande, duwde ze hem zachtjes om zijn eigen hebzucht te tonen.
« Als je je onder druk gezet voelt, liefje… vertel het me, » zei ze dan. « We zijn nu een team. »
Rafael reageerde precies zoals ze had verwacht. Hij opende zich. Hij gaf toe aan « oude verplichtingen, » « onafgemaakte zaken, » « dingen die niet langer kunnen wachten. » Zijn woorden waren vol verborgen urgentie.
Camila zette de eerste stap: ze bracht een matige hoeveelheid over « zodat hij kon ademen. » Het was geen reddingsoperatie: het was lokaas.
Rafael kon zijn opluchting nauwelijks verbergen. De dankbaarheid was overdreven, de genegenheid plotseling, theatraal.
Camila’s intuïtie werd bevestigd: hij was in het nauw gedreven. En mensen die in het nauw gedreven zijn, nemen overhaaste beslissingen.
Toen kwamen de insinuaties.
