Men had de moeder verteld dat haar zoon niet meer leefde, maar een paar dagen later kreeg ze een telefoontje van een onbekend nummer.

Men vertelde de moeder dat haar zoon niet meer leefde, maar een paar dagen later kreeg ze een telefoontje van een onbekend nummer.

De volgende dag vond er een begrafenis plaats in het dorp. Een kleine rouwstoet, klokgelui, een lege kist bedekt met de nationale vlag. Anna stond voor het graf, haar handen geklemd om haar hoofddoek, alsof dat het laatste stukje van haar zoon was dat ze nog had. Ze kon het nog steeds niet helemaal geloven, maar de hoop in haar was al bijna gedoofd.

Ze probeerde de werkelijkheid te aanvaarden.

Toen, twee dagen later, toen het buiten al donker was en de stilte over het huis was neergedaald, ging plotseling de telefoon. Een onbekend nummer. Haar hart sloeg een slag over — zulke berichten zijn meestal slecht nieuws.

— Hallo? — fluisterde ze, nauwelijks ademhalend.

Aan de andere kant van de lijn klonk een schorre stem:

— Anna Smirnova?

Men had haar verteld dat haar zoon dood was, maar een paar dagen later kreeg ze een telefoontje van een onbekend nummer.

— Ja, ik ben het…