Ze haalde een bakje met hete soep tevoorschijn en zette het op de rand van de tafel. Lena in de rode jurk deed een stap achteruit, probeerde onzichtbaar te verdwijnen tussen de menigte collega’s.
— Sorry dat ik jullie feestje verstoor, — zei Anna tegen de stilgevallen zaal. — Ga vooral verder met genieten.
Zonder nog om te kijken draaide ze zich om en liep richting de uitgang. Achter haar klonk het lawaai van een omvallende stoel, iemand fluisterde verontrust iets, maar Anna stond zichzelf niet toe stil te staan.
In de lift keek Anna twintig verdiepingen lang naar haar spiegelbeeld in de glanzende wand. Haar ogen waren droog. Ze zag een vrouw die alles had doorstaan, een vrouw die het leven had geleerd sterk te zijn. Een vrouw die twintig jaar lang soljanka kookte voor haar man, kinderen baarde, hem steunde in al zijn overwinningen en tegenslagen, hem liefhad zonder voorbehoud…
Thuis liep Anna meteen naar de keuken en gooide de inhoud van het bakje in de gootsteen. Elke druppel viel met een doffe plons, die galmde in haar hoofd. Twintig jaar… Twintig jaar van toewijding, warmte, trouw — allemaal vernietigd voor een jong meisje in een opvallende jurk.
Masha kwam uit haar kamer, slaperig, in een pyjama met grappige katjes:
— Mam, waarom ben je al thuis? En waar is papa?
— Papa… komt wat later, — antwoordde Anna, haar glimlach in stand houdend. — Ga maar lekker slapen, lieverd.
— Is er iets gebeurd? — vroeg haar dochter, terwijl ze haar moeder aandachtig aankeek, alsof ze wist dat er iets groters schuilging achter de eenvoudige woorden.
— Kom eens hier, — Anna omhelsde haar, snoof de geur van haar haar op, zo vertrouwd en geruststellend. — Soms brengt het leven ons verrassingen die moeilijk te accepteren zijn. Maar wij zijn sterk, toch?
Masha knikte en drukte zich steviger tegen haar moeder aan:
— Is het vanwege die vrouw van papa’s werk?
Anna trok zich verbaasd terug en keek haar dochter aan:
— Hoe weet jij dat?
— Vorige maand liep ik per ongeluk papa’s kantoor binnen… — Masha sloeg haar ogen neer. — Ik zag hoe ze samen in een café zaten. Hij aaide haar over haar hoofd, zoals hij vroeger bij mij deed…
Een pijnscheut kneep haar hart samen — niet alleen om zichzelf, maar ook om haar dochter. Hoe had zij al die tijd met deze last rondgelopen, in stilte, het gewicht van de waarheid dragend?
— Sorry dat ik het niet eerder heb verteld, — fluisterde Masha, haar blik nog steeds naar beneden gericht. — Ik was bang om je pijn te doen.
— Jij hebt hier helemaal geen schuld aan, liefje, — zei Anna zacht, terwijl ze haar op het hoofd kuste. — Dit is niet jouw fout.
Sergej kwam pas diep in de nacht thuis, toen de klok al de eerste minuten van een nieuwe dag aanwees. Anna had al die tijd in de keuken gezeten, verdiept in oude familiealbums. Natuurlijk kwamen de tranen — het was normaal voor iemand die zo’n pijn doormaakte.
— Dus, ben je nu tevreden? — Zijn stem klonk schor, hij leunde tegen het deurkozijn. Hij rook naar alcohol en het parfum van een ander. — Je hebt een hele scène opgevoerd voor het hele bedrijf!
— Jij was degene die het toneelstuk opvoerde, Serjozja, — zei Anna terwijl ze rustig de foto’s op een stapel legde, uiterlijk kalm. — En dat duurde niet één avond, maar waarschijnlijk al maanden, misschien zelfs jaren.
— Wat had je dan verwacht? — Hij liet zich met een zucht op een stoel vallen. — Denk je echt dat het leuk is om elke avond thuis te komen, om te praten over de kinderen en rekeningen? Lena is jong, energiek, met haar kun je over kunst praten, naar het theater gaan…
