Een jaar later hoorde Anna dat Lena Sergej had verlaten voor een jonge IT-specialist. Het nieuws bracht geen vreugde of verdriet – alleen het besef dat het leven alles uiteindelijk op zijn plaats zet.
Op een zondag stonden Anna en Masja samen in de keuken om soljanka te maken – nu volgens hun eigen, unieke recept. Buiten dwarrelde sneeuw, in de woonkamer las Pavel hoofdstukken uit zijn nieuwe boek voor aan Dima, en de geur van kruiden vulde de lucht met warmte en gezelligheid.
– Weet je, mam, – zei Masja ineens, terwijl ze citroen in dunne plakjes sneed, – vroeger dacht ik dat liefde een sprookje was: je ontmoet een prins en leeft nog lang en gelukkig. Nu snap ik dat echte liefde vooral draait om wederzijds respect. Voor jezelf, voor je partner, voor de gevoelens van de mensen om je heen.
Anna keek naar haar dochter – zo volwassen, zo wijs voor haar leeftijd – en haar hart vulde zich met trots en tederheid.
– En nog iets, – glimlachte Masja. – Liefde is niet gewoon soep koken. Het is soep koken met plezier voor degenen die niet alleen het eten waarderen, maar ook de persoon die het maakt.
Anna glimlachte terug. Ja, het leven eindigt niet bij verraad. Het geeft een nieuwe kans aan degenen die blijven geloven in liefde, hun waardigheid bewaren en leren vergeven – niet voor anderen, maar voor zichzelf.
Nu wist ze het zeker: geluk is niet per se bij iemand zijn. Geluk is jezelf zijn, van jezelf houden en liefde geven aan wie dat echt verdient. En soljanka? Ach, dat is nu gewoon een lekkere soep. Eén van de vele recepten van het leven – waarin het belangrijkste ingrediënt liefde voor jezelf is en de moed om opnieuw te beginnen.
