Het kwam van Javier:
“Laura, mama is ziek. Ik mis je. Kom alsjeblieft terug.”
Ze keek een paar seconden naar het scherm en typte langzaam:
“Je mist de vrouw van wie je hield niet.”
Je mist de vrouw die je vroeger domineerde.
Maar die vrouw bestaat niet meer.
Ze liet haar telefoon op tafel liggen, opende het raam en ademde de frisse Madrileense lucht in.
De lucht had nog steeds een roze tint.
Laura glimlachte.
Ze had alles verloren wat onecht was, maar ze had gevonden wat haar het meest dierbaar was: zichzelf.
