Mijn zus en haar man zijn verdwenen nadat ze een fortuin hadden geleend, het karma heeft hen ingehaald.

Enkele maanden later nam ze contact met me op met een idee: een programma voor vrouwen die zichzelf proberen te heropbouwen na relatiebreuken, financiële rampen en toxische huwelijken. Praktische hulpmiddelen, openhartige gesprekken en echte verantwoordelijkheid.

Het was een goed idee, zelfs belangrijk. Dus hebben we het samen gerealiseerd.

Niet meer zoals de zussen die we ooit waren. Die versies van onszelf waren allang verdwenen. Maar als twee vrouwen die gebroken en weer heel waren geworden, die hadden geleerd dat genezing de pijn niet uitwist, maar er wel een nieuwe vorm aan geeft.

Vergeving vond niet in één klap plaats. Er was geen dramatische verzoening. Het kwam langzaam, door herhaalde handelingen in de loop der tijd. Zonder te vergeten. Zonder te doen alsof. Gewoon door iets nieuws te planten waar iets ouds was verbrand.

Wat er tussen ons is ontstaan, is niet langer de relatie die we ooit hadden.

Het was iets sterkers: eerlijk, veerkrachtig, verdiend.

Zij veranderde. Ik veranderde. En op de een of andere manier was dat genoeg.