Na de scheiding gooide mijn man me zonder een cent de deur uit. Zijn naam was  Richard Coleman , een senior sales director die meer van controle hield dan van toewijding. Tweeëntwintig jaar huwelijk eindigde op een regenachtige donderdag met een map vol juridische documenten en een slotenmaker die al voor de deur stond te wachten. Het huis dat ik had helpen inrichten, de routines die ik had opgebouwd, zelfs de hond – ik verloor alles in één middag. Richard stond in de deuropening, met zijn armen over elkaar, en herinnerde me eraan dat ik volgens de huwelijksvoorwaarden « precies zou krijgen wat ik verdiend had ». Volgens hem was dat niets.

De eerste nacht bracht ik door in mijn auto, geparkeerd achter een supermarkt in Arlington, Virginia. Ik herinner me dat ik naar het gebarsten scherm van mijn telefoon staarde en door contacten scrolde die ik te beschaamd was om te bellen. Mijn spaargeld was weg. Tijdens de scheiding had Richard onze gezamenlijke rekeningen bevroren, en mijn advocaat gaf later toe dat het jaren zou duren om daartegen te vechten. Jaren die ik niet had.

De volgende ochtend, terwijl ik in een oude portemonnee naar wat wisselgeld zocht, vond ik iets wat ik al tientallen jaren niet meer had gezien: een verbleekte donkerblauwe kaart, in plastic verpakt. Mijn vader,  Thomas Whitaker , had hem me kort voor zijn dood gegeven. Hij was een stille werktuigbouwkundige, zorgvuldig met zijn woorden en nog zorgvuldiger met geld. Destijds zei hij alleen:  « Bewaar deze. Raak hem niet kwijt. Gebruik hem alleen als het leven je in het nauw drijft. »

Ik had het nog nooit gebruikt. Ik kon me er nauwelijks iets van herinneren.