Toen mijn vader overleed, voelde het alsof iemand stilletjes de grond onder mijn voeten wegtrok. Zijn dood was niet plotseling of dramatisch – hij gleed zachtjes heen zoals hij had geleefd – maar de stilte die hij achterliet drukte op mijn borst, waardoor zelfs ademhalen een inspanning leek. Verdriet kan een huis leeg laten aanvoelen, zelfs als alle meubels nog op hun plek staan.

In die rauwe, kwetsbare dagen deed mijn man, Max, iets wat ik nooit had zien aankomen. Slechts een paar dagen na de begrafenis – terwijl ik nog steeds condoleancekaarten en half opgegeten ovenschotels van de buren aan het sorteren was – vroeg hij naar de erfenis. Geen inleiding. Geen tederheid. Gewoon botweg: “Dus… heeft hij je iets nagelaten?”

De vraag raakte me diep vanbinnen.
Ik antwoordde eerlijk: “Mijn vader had niet veel. Ik verwacht ook niets.”

Lees verder…