“Wat is er gebeurd?”
Rekha’s stem trilde:
“Ik… ik kan het niet… ik ben er niet aan gewend…”
Mijn vader mompelde, met een rood gezicht:
“Papa… ik wilde haar geen pijn doen. Ik… wilde haar gewoon vasthouden. Ze begon hard te huilen, en ik wist niet wat ik moest doen.”
De volgende ochtend, toen de gemoedsrust was teruggekeerd, ging ik met mijn vader en tante Rekha praten. Ik zei zachtjes:
“Het kost tijd om te wennen. Niemand zou gedwongen moeten worden iets te doen waar hij of zij nog niet klaar voor is. Neem het vanaf nu rustig aan, jij en tante: begin met gesprekken, ochtendwandelingen in Central Park, samen koken, televisie kijken. Als jullie je op je gemak voelen, houd dan elkaars hand vast, leun tegen elkaar aan. Wat intimiteit betreft, laat het zich op natuurlijke wijze ontwikkelen wanneer jullie er allebei klaar voor zijn. Indien nodig zal ik mijn oudere ooms of een relatietherapeut om hulp vragen.”
Mijn vader zuchtte, zijn ogen vulden zich met tranen.
“Ik had niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn. Ik… ik was vergeten hoe het voelt om iemand aan je zijde te hebben.”
Rekha knikte zachtjes.
“Ik ben ook nerveus. Ik wil je niet op je gemak stellen. Alsjeblieft… geef me nog even de tijd.”
Ze spraken af om tijdelijk in aparte kamers te slapen, met respect voor elkaars comfort. Die middag zag ik papa en Rekha op het balkon zitten, thee zetten en praten over de tuin en de kleuters. Er waren geen tranen meer, alleen gedempte vragen en verlegen glimlachjes.
Het huwelijk van een 65-jarige man en een 45-jarige vrouw wordt niet afgemeten aan hun huwelijksnacht, maar aan het geduld van elke dag: respect, luisteren en opnieuw leren hoe samen te leven. En wij, de kinderen, begrepen dat papa helpen niet betekende dat we hem moesten overhaasten om te trouwen, maar dat we hem de tijd moesten geven om in zijn eigen tempo verder te gaan, zodat hij uit zijn eenzaamheid kon komen en de geborgenheid en warmte kon herontdekken.
vervolg op de volgende pagina
