— Jij wordt de mooiste, — bleef hij zeggen.
In het gemeentehuis, terwijl ze wachtten op de plechtige registratie, kwamen ze onverwacht Maria en haar verloofde tegen. Oleg zette een geforceerde glimlach op:
— Laat me je feliciteren, — kuste zijn ex op de wang. — Wees gelukkig met je geldbuidel op benen!
— Maak geen circus van me, — antwoordde Masja nerveus.
Ze bekeek Olegs bruid aandachtig. Statig, mooi, niet alleen mooi — een indrukwekkende vrouw. En ze droeg zich waardig, als een koningin. Masja verloor het op alle fronten. Jaloezie verscheurde haar ziel. Geluk voelde ze niet. Ze bleef het gevoel houden dat ze een fout had gemaakt en niet zou krijgen waar ze op had gehoopt.
Oleg draaide zich naar Nadezjda:
— Alles is goed, — zei hij stijf.
— Het is nog niet te laat om te stoppen, — fluisterde Nadezjda.
— Nee. We spelen tot het einde.
Pas in het registratiezaaltje, terwijl hij in de verdrietige ogen van zijn nieuwe vrouw keek, besefte Oleg wat hij had aangericht.
— Ik zal je gelukkig maken, — sprak hij, en geloofde zijn eigen woorden.
Het gezinsleven begon. Olya en Nadezjda vonden snel een klik, konden goed met elkaar opschieten en vulden elkaar aan. Impulsieve Olya leerde haar emoties onder controle te houden, en Nadezjda regelde het huishouden vakkundig en stuurde iedereen onopvallend aan.
Als een bekwame econoom en specialist in boekhouding en belastingen bracht Nadezjda snel orde in de financiën. Na een half jaar openden ze een tweede winkel, en later richtten ze werkploegen op — nu verkochten ze niet alleen bouwmaterialen, maar deden ze ook aan renovaties. De winst groeide aanzienlijk.
Ze bleek een echte Vasilisa de Wijze te zijn — ze wist haar ideeën zo te presenteren dat Oleg ze voor zijn eigen hield. Het leek: leef en wees gelukkig. Maar Oleg worstelde ermee dat het duizelingwekkende gevoel dat hij met Masja had, ontbrak. Alles was geregeld, voorspelbaar, rustig. “Routine,” dacht hij, “die als een moeras trekt. Ik hou er niet van — dat zegt alles.”
Dankzij Nadezjda’s inzet bereikten ze een nieuw niveau — ze begonnen met de bouw van sleutelklare villa’s. Het eerste huis bouwden ze voor zichzelf.
Hoe beter het ging, hoe vaker Oleg aan Maria dacht: “Had ze toch maar even wat geduld gehad. Dan zou ze nu zien in welke auto ik rijd. En het huis — geen huis, maar een paleis!” — was hij trots op zichzelf. Steeds vaker dacht hij: “En als…”
