Toen ze terugkeerde naar het station, voelde het geroezemoes van de omroepberichten en voetstappen vreemd genoeg geruststellend aan. De onrust die haar borst had beklemd, begon af te nemen.

Marks stem galmde in haar hoofd: Je bent nu weer in orde.

Het was niet zomaar een geruststelling. Het was een belofte.

Toen besefte ze dat bescherming niet altijd de fysieke aanwezigheid van iemand hoeft te betekenen. Soms komt het voort uit de stille zekerheid dat er iemand is die zo veel van je houdt dat diegene jouw angst voelt alsof het zijn of haar eigen angst is.

Mark was kilometers ver weg, maar toch was hij er nog steeds bij haar. Hij waakte over haar op een manier die niemand anders kon.

Wat betekent liefde nu eigenlijk echt?

Claire heeft de man uit de trein nooit meer teruggezien. Misschien was hij onschadelijk, misschien ook niet. Maar uiteindelijk maakte het niet uit. Wat er wel toe deed, was de les die verborgen lag in die onrustige avond.

Liefde is meer dan alleen grootse gebaren, jubilea of bloemen op tafel. Het is een aanwezigheid: onzichtbaar, onwrikbaar en soms onverklaarbaar. Het is een vertrouwen dat sterk genoeg is om je houvast te bieden wanneer angst je dreigt te overweldigen.

Toen Claire in de volgende trein stapte, voelde ze zich niet langer alleen. Ze droeg Marks stem met zich mee, vastberaden en beschermend, wat aantoonde dat hun band verder ging dan alleen hun fysieke nabijheid. Die band overbrugde ruimte en tijd en fluisterde geruststellende woorden, zelfs als hij er niet was.

En terwijl de trein voortraasde, leunde ze achterover in haar stoel, gerustgesteld door een waarheid die ze voor altijd met zich mee zou dragen:

Echte liefde kan ons beschermen.