“Hij laat me nooit alleen thuis. Hij houdt me constant in de gaten. En als ik huil, zegt hij dat het mijn schuld is. Dat ik me moet gedragen. Dat…” Haar stem brak. “…dat ik dankbaar moet zijn.”
Valeria heeft een besluit genomen.
“Ik ga een maatschappelijk werker en de politie bellen. Zij zullen je helpen. Geen enkel kind zou dit moeten meemaken.”
Laura beefde.
“En als hij boos wordt? Dan… kan hij heel anders zijn als er niemand in de buurt is.”
“Hier komt vandaag een einde aan,” zei de dokter.
