— Ik heb lang nagedacht over wat het beste is voor Sofia. En ik ben tot de conclusie gekomen dat zij het recht heeft haar vader te leren kennen. Yuri, — ze richtte zich tot haar ex-man, — ik stem in met gezamenlijk gezag. Maar op één voorwaarde: ik keer niet voorgoed terug naar deze stad.
— Maar hoe dan…
— We vinden wel een compromis. In de zomervakantie, tijdens feestdagen — dan kan Sofia tijd met jou doorbrengen. Jij kunt ons in Kaliningrad bezoeken wanneer je wilt. We stellen een gedetailleerde regeling op.
Yuri knikte langzaam:
— Dank je. Dat is veel meer dan ik had durven hopen.
— En dan over ons, — ze keek naar Pavel. — Ik accepteer je voorstel. Maar laten we niets overhaasten. Sofia krijgt al genoeg veranderingen te verwerken.
Pavel kneep zachtjes in haar hand:
— Ik heb geen haast. We hebben een heel leven voor ons.
Irina Sergejevna veegde haar tranen weg:
— Ik ben zo blij dat mijn kleindochter nu een volledig gezin zal hebben. Ook al is het een ongewoon gezin.
Vera, die naast Yuri zat, vroeg zachtjes:
— Wanneer mogen we Sofia ontmoeten? Officieel, bedoel ik.
— Morgen, — glimlachte Oksana. — Ik zal haar vertellen dat haar vader haar heel graag wil zien. En dat ze voortaan een grote, liefdevolle familie zal hebben.
Een week later keerden Oksana en Sofia terug naar Kaliningrad. Yuri, Vera, Irina Sergejevna en Pavel — die langer in de stad was gebleven om bij hen te zijn — brachten hen naar het perron.
— Dag, papa! — riep Sofia vanuit het treinraam. — Tot snel!
Yuri glimlachte, tranen in zijn ogen. In vier dagen tijd was hij met heel zijn hart van zijn dochter gaan houden, en zij had hem verrassend snel in haar leven geaccepteerd.
— Oksana, — zei hij bij het geopende raam, — dank je wel.
— Je hoeft me niet te bedanken. Ik heb gedaan wat ik vijf jaar geleden al had moeten doen.
— Je deed wat je toen juist vond. En dat begrijp ik.
De trein begon te rijden. Sofia bleef zwaaien, met haar nieuwe pop in haar armen — een cadeau van haar vader.
Oksana leunde achterover in haar stoel en sloot haar ogen. Ze wist niet wat de toekomst zou brengen, maar voor het eerst in lange tijd voelde ze dat alles verliep zoals het moest. Soms moet je terugkeren om vooruit te kunnen. Soms is vergeving niet zozeer een geschenk aan de ander, maar aan jezelf.
En soms is de waarheid, hoe bitter ook, de enige weg naar echt geluk.
