Julian werd die avond gearresteerd.
De maanden daarna waren zwaar. Onderzoeken. Procedures. Therapie. Reconstructie.
Maar beetje bij beetje kwam mijn dochter weer bij zichzelf.
Julian werd veroordeeld tot vijftien jaar gevangenisstraf wegens fraude, vervalsing, psychologisch misbruik en poging tot zware fraude.
Vandaag zijn er vijf jaar verstreken.
Emily werkt in een ondersteuningscentrum voor slachtoffers van huiselijk geweld. Ze glimlachte opnieuw. Ze leeft.
Maria is onderdeel van onze familie. Dat deden ook de mensen die ons hielpen.
Soms zijn de littekens er nog steeds. Ook nachtmerries.
Maar bovenal is er vrede. Vrijheid. En deze zekerheid:
Ware liefde beheerst niet. Hij is niet eng. Het vernietigt niet.
Het beschermt. Hij steunt het. Het bevrijdt.
Als dit verhaal een les heeft, is het deze:
Het is nooit te laat om naar je instincten te luisteren.
Het is nooit te laat om om hulp te vragen.
Het is nooit te laat om weer tot leven te komen.
En een moeder, wat er ook gebeurt, geeft nooit op.
