— Hoe kan dat jouw appartement zijn? We wonen hier allemaal, en jij kunt niet bepalen wie erin woont en wie niet! — snauwde de schoonmoeder met een handgebaar.
— Ik zei — nee, — herhaalde Katja, terwijl ze wanhopig probeerde zichzelf onder controle te houden. — Dit is mijn appartement. En ik ben niet van plan…
— Jouw? — onderbrak de schoonmoeder haar, met wantrouwend gefronste wenkbrauwen. — En de familie dan? Sasja, hoor je wat je vrouw zegt?
Katja deed langzaam, bijna tegen haar zin, de deur open. Het was bijna negen uur ’s avonds. Ze was op haar werk blijven hangen, verdiept in een project dat haar hele dag opslokte. En in het appartement klonken zoals altijd luide stemmen.
— Wéér te laat! — riep Ljoedmila zodra Katja binnenkwam. — Sasja zit hongerig te wachten!
Katja haalde diep adem terwijl ze haar jas uittrok. Alles wat er gebeurde leek haar vreemd, alsof het niet haar huis was, maar een vreemd territorium waar zij een tijdelijke gast was.
Anderhalve maand geleden, toen Sasja vroeg of ze zijn ouders tijdelijk konden opvangen tijdens hun renovatie, stemde ze zonder aarzelen toe. Twee of drie weken — dat leek niets. Maar de weken sleepten zich voort en de ouders vertrokken niet. Het werd een slepend nachtmerrie.
— Goedenavond, — zei Katja terwijl ze de keuken binnenging.
Sasja en Nikolaj zaten aan tafel, starend naar de tv. Ljoedmila liet potten en pannen rinkelen bij het fornuis.
— Ik heb toch gezegd dat je niet later dan zeven moet komen! — vervolgde de schoonmoeder terwijl ze haar streng aankeek. — Wij hebben een schema, we zijn gewend op tijd te eten!
Katja opende langzaam de koelkast, haar ergernis verbergend.
— Ik heb werk, — zei ze kalm. — Een belangrijk project. Ik moest het afmaken.
— Werk, werk… — spotte Ljoedmila. — En wie denkt er aan de man? Sasja, zeg het haar!
Sasja trok zich ongemakkelijk terug, duidelijk niet wetend aan wiens kant hij stond.
— Katjoesj, misschien moet je echt wat eerder thuis zijn? — mompelde hij, terwijl hij haar niet in de ogen keek.
Katja kneep haar lippen op elkaar. Hij had haar nooit eerder verweten te laat te zijn, maar sinds de komst van zijn ouders leek hij veranderd. Of leek het alleen haar zo?
— Ja, ja, — steunde Nikolaj hem, loskomend van het scherm. — Een vrouw moet aan het gezin denken. Tegenwoordig…
