De sneeuwvlokken draaiden langzaam rond in het licht van de lantaarns, als dansende artiesten in sneeuwwitte jurken. Maria Andrejevna stond verstijfd bij het raam van haar appartement op de vierde verdieping, verzonken in de februarisduisternis. Elke keer wanneer de koplampen van voorbijrijdende auto’s de binnenplaats verlichtten, begon haar hart sneller te kloppen. André moest snel terugkomen van zijn volgende zakenreis.
Hun ontmoeting was tien jaar geleden in de universiteitsbibliotheek geweest: zij — studente aan de faculteit der letteren, hij — een veelbelovende econoom. Het was een mooie romance die leidde tot een vroeg huwelijk en de geboorte van een zoon. Toen leek het geluk voor altijd te zullen duren. Maar de laatste twee jaar was alles veranderd.
— Mam, komt papa echt vandaag? — de stem van de zesjarige Kostja haalde haar uit haar gedachten.
— Ja, lieverd, — antwoordde Maria, terwijl ze probeerde te glimlachen ondanks het onrustige gevoel in haar borst.
— Laten we zijn favoriete kooltaart bakken?
— Hoera! — riep de jongen blij. — Ik help mee!
In de keuken verspreidde zich de geur van verse taart. Maria herinnerde zich hoe André vroeger altijd snel naar huis kwam, aangetrokken door die geur. ‘Een huis moet naar taart ruiken,’ zei zijn moeder, Nina Vasiljevna, terwijl ze de jonge schoondochter leerde koken.
Nina Vasiljevna woonde al drie jaar bij hen sinds ze een beroerte had gehad. Deze lieve maar strenge vrouw was de enige die nog invloed op haar zoon kon uitoefenen. Hoewel zelfs haar gezag de laatste tijd was afgenomen.
Het klikken van een draaiende sleutel deed Maria opschrikken. De man verscheen op de drempel — uitgeput, ongeschoren, met rode vermoeide ogen. Van hem rook het vaag naar andermans parfum.
— Is het eten klaar? — vroeg hij scherp, terwijl hij zijn zoon negeerde die op hem af rende.
— Papa! — riep Kostja en probeerde zijn vader bij zijn benen te omhelzen.
— Laat me met rust, ik ben moe, — duwde André hem weg. — Waarom bakken jullie weer die taarten? Stop met geld overmaken.
Maria zweeg. Ze had geleerd stil te zijn als haar man in zo’n toestand was. Zonder een woord te zeggen dekte ze de tafel en legde het lekkerste stuk taart op zijn bord.
Aan tafel heerste een drukkende stilte, alleen onderbroken door het rinkelen van bestek en de zachte stem van Nina Vasiljevna die haar kleinzoon verhalen vertelde over haar jeugd.
— Hoe was de zakenreis? — vroeg Maria voorzichtig toen André had gegeten.
— Goed, — antwoordde hij kort. — Genoeg vragen.
— Ik wilde alleen maar…
— Alleen wat? — duwde hij zijn bord weg. — Ik word gek van jouw eindeloze vragen! Je houdt alleen maar in de gaten wat ik doe!
Kostja drukte zich angstig tegen zijn oma aan. Nina Vasiljevna schudde haar hoofd:
— André, kalmeer. Masha is gewoon bezorgd…
— En jij ook? — gromde hij. — Jullie zijn allemaal tegen mij!
Op dat moment ging André’s telefoon. Hij ging de gang in, maar zelfs achter de gesloten deur was het vrouwelijke geklets te horen. ‘Alena,’ dacht Maria. Ze kende die naam al lang, hoewel ze degene aan wie het hoorde nooit had ontmoet.
