Haar man overleed aan de ziekte, en terwijl het rouwende gezin in verwarring was omdat haar man midden in de nacht haar telefoon was vergeten, ontving ze onverwachts midden in de nacht een bericht van haar overleden echtgenoot…
De volgende nacht was het huis alleen nog gevuld met gele lichtjes die voor het altaar van mevrouw Lan vandaan sijpelden. Minh zat roerloos, haar ogen rood van de tranen, maar diep van binnen was ze uitgeput. Sinds haar man plotseling aan een hartaanval was overleden, had ze nauwelijks nog energie. Alles moest gehaast: de gevolgen verwerken, bezoekers ontvangen, voor haar dochtertje zorgen dat net haar moeder had verloren… Hij glimlachte zelfvoldaan naar buitenstaanders, en toen hij terugkeerde naar het lege huis, werd hij overweldigd door verdriet.
Minhs grootste herinnering was het verlies van haar telefoon op de dag van de begrafenis. Ze herinnerde zich hoe ze haar hand vasthield terwijl ze zich voorover boog om haar man nog een laatste keer in het gezicht te kijken. Daarna kwam alles abrupt tot stilstand. Toen de telefoon werd gevonden, was de kist gesloten en omgerold. Hij troostte zichzelf met de gedachte dat iemand hem uiteindelijk wel zou meenemen, of dat het niet erg was als hij hem kwijt was. Maar midden in de nacht, toen er nog maar twee over waren in het stille huis, bekroop hem de rillingen over zijn rug.
