Een vredige avond krijgt een onheilspellende wending.

Het was zo’n lange, uitputtende dag waarop je wenst dat je gewoon naar huis kon teleporteren. Claire stapte in de avondtrein, haar tas over haar schouder, haar stappen zwaar maar verlangend naar rust. Buiten ging de zon onder en kleurde de hemel in zachte oranje en roze tinten. Licht filterde door de ramen naar binnen en wierp een gouden gloed over de wagon, alsof het de vermoeide passagiers wilde troosten met zijn zachte warmte.

Claire vond een lege stoel en ging zitten, waarna ze ongehinderd ademhaalde. Even genoot ze van de stilte, het ritme van de trein die over de rails tikte, het wegstervende geroep van de passagiers.

Maar toen merkte ze het.