— Wauw… Mooi, — bracht hij er met moeite uit.
Zijn hart kromp samen. Diezelfde avond stond hij al voor het schap met speelgoed in de speelgoedwinkel, cadeaus uitzoekend voor een vreemd meisje dat hij blijkbaar niet alleen kon laten.
Macaroni met kaas, bellenblaas, boeken met stiften, een zacht beertje en een pop met grote ogen — dit alles werd onderdeel van een nieuw, vreemd maar toch echt leven.
Toen Stepan Tanja de cadeaus gaf — de pop, het beertje, de stiften en de bellenblaas — hapte het meisje naar adem en gooide zich hals over kop tegen hem aan om hem te omhelzen.
— Dank je wel, oom Stepan! Je bent zo lief, zo goed! — haar stem klonk als het getjilp van een klein musje.
Stepan voelde iets in zich bewegen. Hij had niet verwacht dat een simpele omhelzing van een kind tranen in zijn ogen zou brengen. En hoewel hij probeerde dat gevoel weg te wuiven, bleef het — warm, levend. Met elke dag leerde hij Tanja beter kennen, zag hij in haar niet zomaar een last, maar een familielid. Zijn hart, dat al lang versteend was, begon opnieuw te kloppen.
Op een dag, terwijl Stepan aan het werk was, besloot Tanja op te ruimen. In een lade van een oude tafel vond ze een foto — er stond een jongetje op.
— Wie is dat? — vroeg ze toen de man thuiskwam.
Stepan zweeg lang en keek naar de foto.
— Dat is mijn zoon, Kolja.
— Komt hij bij ons op bezoek?
— Nee… Kolja is nu in de hemel. Daar waar zijn moeder ook is.
Tanja fronste nadenkend en knikte toen:
— Dan komt mijn mama ook niet meer terug, hè?
Op die vraag vond Stepan geen antwoord. Lena was echt spoorloos verdwenen. Niet in Thailand, niet ergens anders. Ze had haar dochter achtergelaten alsof ze weggooibaar afval was.
Op de zevende avond besefte Stepan: het was tijd om een beslissing te nemen.
Hij stapte in de auto en reed rechtstreeks naar de gevangenis — naar een man genaamd Pavel Bolsjov.
Via de connecties van zijn baas slaagde hij erin een persoonlijke ontmoeting te regelen. Toen Pavel Stepan zag, raakte hij zichtbaar nerveus, maar Stepan kwam direct ter zake:
