De echtgenoot vernederde zijn vrouw tijdens het jubileum van zijn schoonmoeder, voor de hele familie. Drie dagen later had hij er spijt van – hij had nooit kunnen vermoeden wat voor antwoord hij van haar zou krijgen.

Op de derde dag begreep Oleg het – dit was oorlog.
Stil, zonder ruzies en rammelende borden, maar juist daardoor angstaanjagender. Marina leek een onzichtbare muur tussen hen te hebben opgetrokken: beleefd, respectvol – maar volkomen koud.
Toen hij ‘s avonds thuiskwam, stopte hij in de hal – naast de deur stond zijn koffer. Zorgvuldig ingepakt, liefdevol samengesteld – precies zoals Marina altijd deed.
– Wat is dit? – vroeg hij, en zijn stem verried zijn onzekerheid.
Marina kwam uit de keuken, haar handen afdrogend. Ze droeg een nieuwe jurk – streng, elegant. Vroeger droeg ze vooral huiskleding.
– Dit? Je spullen. Ik heb alles ingepakt – je pakken apart, de overhemden zijn gestreken. Je kunt kijken.
– Wil je me eruit gooien? – vroeg Oleg.
– Nee – schudde Marina haar hoofd. – Ik geef je gewoon een keuze. Je zei dat jij de hele familie onderhoudt en dat ik alleen je geld uitgeef. Dan zal het zonder mij misschien makkelijker voor je zijn, toch?
Oleg voelde de grond onder zijn voeten wegzakken. Al die jaren was Marina zijn steun en toeverlaat geweest. Ja, soms maakte ze scherpe opmerkingen, maar Marina vergaf altijd, begreep hem altijd…
– Luister – hij kwam dichterbij –, laten we rustig praten. Je weet toch dat ik van je hou…
– Echt waar? – voor het eerst in die dagen keek ze hem recht in de ogen. – En hoe ziet jouw liefde eruit, Oleg? Waarin uit het zich? In het feit dat je me toestaat je geld uit te geven?
– Laat maar! Ik overdreef toen, op die verjaardag…
– Nee – schudde Marina haar hoofd. – Je zei gewoon wat je altijd al dacht. Weet je, gisteren kwam ik een oude vriendin tegen van de uitgeverij. Stel je voor, ze breiden het team uit, ze zoeken redacteuren. En weet je wat het interessantste is? Ze herinneren zich mij. Vijftien jaar is voorbijgegaan, en ze herinneren zich me nog steeds.
Oleg rilde vanbinnen. Hij herinnerde zich hoe enthousiast Marina was over haar werk, hoe haar ogen straalden als ze over nieuwe projecten vertelde. En toen had hij haar overgehaald om te stoppen…
– Wil je weer gaan werken?
– Ik ben alweer aan het werk. Morgen heb ik mijn sollicitatiegesprek.